Moederlijm; blog door Baukje Nicolai

Moederlijm

Wij moeders hebben een speciaal soort lijm. Zeker moeders in een samengesteld gezin, maar ook moeders met een speciaal of bijzonder kind.

Regelmatig valt er iets te lijmen en dan bedoel ik niet al die bekers en glazen die een mens in zijn leven op de grond laat kletteren. Het gaat om kleine ‘breukjes’ die er zijn of die in de loop der tijd ontstaan, het kinderleed.

Een moeder probeert te lijmen. Meestal lukt dat ook. Misschien komt dat door de speciale band die moeders hebben met hun kroost. Soms lukt het even minder -met name in de puberteit- om vervolgens weer in werkzaamheid toe te nemen.

Het kan echter ook zo zijn dat lijmen haast onmogelijk lijkt. Ik ondervind dat bij mijn zoon van 15 jaar. Hij heeft een bepaalde vorm van autisme, waardoor hij de wereld om zich heen regelmatig niet zo goed begrijpt. Hij leeft op feiten. Context neemt hij moeilijk en soms zelfs helemaal niet waar. Hij loopt wat houterig. De meeste mensen merken niets vreemds aan hem. Dat maakt het misschien extra moeilijk. Ondertussen merk ik vrijwel dagelijks dat mijn moederlijm bij hem niet zo goed werkt, omdat wij elkaar niet zo goed begrijpen.

Niets is zo gecompliceerd voor een autist als een samengesteld gezin. Niets geeft een autist zoveel stress als een moeder die houdt van verrassingen. Ik weet bijvoorbeeld nooit van te voren wat ik ’s avonds ga koken, terwijl het beter voor hem zou zijn als ik dat ’s morgens al zou weten.

Om ook voor hem een goede moeder te worden, zou ik eigenlijk een speciale moederlijm moeten gaan ontwikkelen, zodat ik ook zijn breukjes kan lijmen. Het is namelijk niet zo dat hij mij op den duur beter gaat begrijpen. Dat er een soort van wakker worden zal plaatsvinden als hij 18 jaar wordt.

Een autisme- deskundige vertelde mij dat ik eigenlijk ‘de auti- bril’ moet leren opzetten om zoonlief te begrijpen. Als ik ‘zijn wereld’ beter begrijp, ontdek ik vanzelf welke extra ingrediënten ik nodig heb om mijn moederlijm ook voor hem werkzaam te laten worden.

Natuurlijk is er een veelheid aan informatie op het internet over dit onderwerp en zijn er interessante boeken te lezen en cursussen te volgen. Het is echter belangrijker om goed te luisteren naar zoonlief en hem steeds weer op feiten uit te leggen waarom iets is zoals het is. Maar zeker ook om hem keer op keer te vertellen hoeveel ik van hem houd!

Ga voor interessante boekjes naar http://www.hetkinderpunt.nl/

Direct naar kinderboeken over autisme? Klik hier: http://www.hetkinderpunt.nl/producten/1/boeken/aandoening/13/Autisme/pagina1

Gastblog van Schrijfster Esther Kant.

Mijn gezin lijkt zo normaal.

Als ik over straat loop met mijn kinderen, Joris, Sophie lijken we net "een gewoon gezin".

Qua uiterlijk zien we er allemaal best leuk uit.

Hippe spijkerbroeken, stoere sneakers, leuk tasje, lippenstift, stoere laarzen, flitsende onderbroeken waarvan het bovenste randje net boven de broek uitpiept, en coole haren.

Niemand zou kunnen vermoeden hoe ingewikkeld simpele dingen bij ons kunnen zijn.

Wie wat beter kijkt ziet dat er een slungel tussen loopt.

Eén van 13, met een grote knuffel in de armen.

Een stoere knul, in de schaduw van zijn moeder.

We doen erg ons best om er "zo normaal mogelijk" uit te zien.

Alleen werkt dat niet altijd.

Voor ons kan iets héél kleins al een hele beproeving zijn.

Achter die uiterlijke schijn zitten gekke verhalen verborgen..................

Joris is 13 en heeft een verstandelijke beperking met een laag IQ, ik noem hem zelf liever gewoon Joris.

Mijn leven met hem is nooit saai, zeker niet altijd makkelijk maar wel vreselijk bijzonder.

Het hebben van een “bijzonder kind”is voor iedereen anders, ieder kind is ook anders.

Ik noem Joris ook wel een “mijn schaduw”, altijd is hij in mijn buurt.

Een slungel van 13 mét een knuffel........ ik zou het niet anders willen.

Maar soms......

Toen Joris zijn navelstreng werd afgeknipt vroeg de gynecoloog of ik die wilde bewaren.....

Ik keek hem verbaasd aan maar voor ik antwoord kon geven stopte hij, met een geroutineerd gebaar, een stukje in een plastik bakje. Dat had 'ie vaker gedaan.

Joris is namelijk geboren op Curaçao en daar is het gebruikelijk dat je een stukje navelstreng mee naar huis krijgt en begraaft.

Zo kan je kind altijd terugkeren naar "zijn roots".

We hebben het ingegraven onder de dadelpalm, in onze tuin, naast het zwembad.

We dachten er toen nog vele jaren te blijven wonen.................. Curaçao was inmiddels ons "thuis".

Onze toekomst lag daar............... vlak bij die navelstreng.

Inmiddels zijn we 13 jaar verder en wonen we alweer een tijd in Nederland.

De navelstreng van Joris ligt dus 10.000 kilometer verderop begraven.

Een andere wereld, een andere tijd, een ander leven.

Sophie is ook, nog net voor we vertrokken,geboren op dat tropische eiland, "die van haar" ligt begraven onder de mangoboom, in diezelfde tuin, naast datzelfde zwembad.

Joris heeft nog geholpen met het graven van een gat............

Dus ja, ook die navelstreng is goed doorgeknipt, bewaard en begraven.

En toch...met die navelstreng van Joris is iets niet goed gegaan.

Ik heb nog maar weinig "alleen-momenten".

Ik betrap mijzelf er ook vaak op dat ik in die "alleen-momenten"dan toch nog vaak met Joris bezig ben.

Ik moet met hem heel veel dingen van tevoren plannen, bedenken en inpassen.

Ben me altijd aan het voorbereiden op dingen die komen gaan en kan altijd nog lang nadenken over dingen die al gebeurd zijn.

Joris vermaakt zichzelf heel slecht. Eigenlijk helemaal niet.............

Samen met mij gaat het goed, samen met iemand anders ook, maar niet met zichzelf.

Gek is dat, ik kan mijzelf zo goed vermaken en ik ben soms graag alleen.

Als ik dan eens alleen ben kan ik de stad in wandelen en dan geniet ik daar ook echt van.

Struinen over de markt, verse bloemen en een goede fles wijn en dan huppel ik bijna weer naar huis.

Die momenten heb ik echt nodig om mijzelf op te laden.

Het zijn die kleine, korte momenten die voor mij grootse dingen doen.

Als ik dan thuiskom en ik hoor uit de verte Joris al roepen "mahaaaam", dan kan ik er weer even tegen.

Samen zetten we dan de bloemen in het water, pakken de boodschappen uit en maken die onzichtbare verbinding tussen ons weer vast, die navelstreng.

Ik merk dat ik me steeds vaker even wil loskoppelen. Ook Joris zoekt zijn grenzen daarin op.

Het is voor ons allebei moeilijk.

De navelstreng nog op die tropische plek en wij hier. Hier ben ik Joris "zijn roots", onlosmakelijk verbonden.........................  voor altijd.

En in die tussentijd maar vele bossen bloemen en flessen wijn kopen.......................alleen!!!!

Wilt u meer weten over Esther Kant en haar mooie gezin? Lees alle bijzondere verhalen die zij hierover schrijft op www.estherkant.nl Ook is haar boek: Moeders zonder grenzen een aanrader!

Bijzondere moeder, prachtige kinderen!

Wie ben ik?

Volgens anderen ben ik een moeder die elke seconde van haar leven bezig is met haar kinderen!

Mijn naam is Heidi Meijer, 42 jaar jong en moeder van drie prachtige kinderen. Mijn oudste zoon is 15 jaar oud en heeft ADHD met autisme kenmerken. Daarna volgt mijn 13 jarige dochter. Zij heeft de diagnose autisme. En onze benjamin is de 8 jarige Lukas met de diagnose autisme en ADHD.

Deze diagnoses hebben we gedurende de laatste anderhalf jaar gekregen. Twee jaar geleden wist ik nauwelijks wat het woord autisme betekende. Maar inmiddels heb ik mij helemaal ingelezen en krijgen we ook wekelijks begeleiding van Karakter. Het kinder psychiatrisch ziekenhuis in Zwolle.

En inderdaad ben ik de afgelopen twee jaar alleen maar bezig geweest met mijn kinderen. Begeleiden, praten op school en bij Karakter, onderzoeken, testen, noem maar op. Er bleef helemaal geen tijd over voor mijn geweldige hobby fotograferen. (www.hcmfotografie.nl)

Eigenlijk bleef er helemaal geen tijd meer voor mij over. En dat heeft er fysiek en geestelijk behoorlijk ingehakt.

Maar nu is er een nieuw jaar begonnen. De diagnoses zijn bekend. De neuzen van alle betrokkenen staan dezelfde kant op. En het eerste wat we gaan doen is rust creëren. Rust voor het gezin, maar vooral rust voor mij. Want dit gezin draait door mij en heeft mij hard nodig.

De afgelopen maanden heb ik ontdekt dat schrijven ook rust geeft. Ik schrijf het van mij af en andere mensen ervaren herkenning, steun en tips in mijn blogs. Dat geeft een fijn en goed gevoel. Gedeelde smart is halve smart zeggen ze toch?!

Zo af en toe zal ik een stukje bloggen op de site van Het kinderpunt om mijn ervaringen met mijn kinderen met jullie te delen. Ik hoop dat jullie er veel plezier en tips uit zullen halen. En willen jullie meer weten dan kunnen jullie altijd een kijkje nemen op mijn website: www.levenmetautisme.com !

Groetjes,

Heidi Meijer

Boek in 't Bijzonder: De Kanjerklas

Juf Karin heeft een bijzondere klas. Geen één kind is gewoon. Gelukkig maar! Met alleen gewone kinderen in de klas zou juf Karin telkens in slaap vallen. Stel je voor! In dit boek gebeurt van alles waar de kanjers niet van opkijken. Dat Kiara geregeld ontploft en Kai op een wolkje wegdrijft is niet zo raar. Maar dat geheimzinnige dingetje op de schouder van juf Karin houdt hen wel flink bezig. Het groeit en laat de juf echt rare dingen doen. Lukt het hen om hun juf en zichzelf te bevrijden? Lees het in 'Kanjerklas'!

De Kanjerklas is een humoristisch en een beetje spannend verhaal. Het vertelt de belevenissen van een kleine, bijzondere klas met een lieve juf. De kinderen krijgen geen etiketjes opgeplakt, maar uit hun gedrag merkt de lezer vanzelf hun eigen-aardigheden: allemaal hebben ze wel een leer- of gedragsprobleem. Voor de kanjers en juf Karin zijn die echter geen probleem. Wel een probleem is het ongevraagde bezoek van een vreemd gastje dat heel snel groeit. Dan blijkt dat hun eigen(v)aardigheden de kanjers heel goed van pas komen.

Voorlezen, samen of zelfstandig lezen
De Kanjerklas is geschikt om zelfstandig te lezen. Het niveau is AVI8 /E5 en in vormgeving en lettertype is rekening gehouden met dyslectische kinderen. Maar het boek is ook geschikt om voor te lezen of samen met de klas te lezen en te bespreken. Thema's die bijvoorbeeld aan de orde gesteld kunnen worden:
- adhd
- wegdromen
- woede
- angst en moed
- taal: uitdrukkingen
- taal: sterke en zwakke werkwoorden in de verleden tijd
- tijd
- dyslexie
- autisme
- enzovoort

Zonder de onderwerpen uit te kauwen zullen de kinderen van alles oppikken uit het verhaal. Toch zal het plezier de boventoon voeren. Uit onderzoek blijkt dat een prettig gevoel een gunstige invloed heeft op het leerresultaat op langere termijn. Samen lachen met en om De Kanjerklas is een leuke manier om veel op te steken. De humoristische tekeningen van Betje.com verluchtigen het boek en passen uitstekend bij de toon van het verhaal.

Dit bijzondere boek is te koop bij Het Kinderpunt http://www.hetkinderpunt.nl/ 14,95